quinta-feira, março 05, 2009

A obra do banheiro lá de casa

cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri cri

é uma cantiga de grilo, como diz meu pai: não acaba nunca!!!

5 comentários:

  1. Deu para entender bem como anda a obra... Muito ilustrativa....rs
    beijos

    ResponderExcluir
  2. Re,
    para ser bem fiel à realidade, eu teria de ter muito mais cri cris na página, mas aí eu espantaria os parcos leitores que possuo.
    beijo

    ResponderExcluir
  3. Anônimo4:26 PM

    Anime-se, que agora vc vai passar a amar sua cozinha e seu lavabo.
    Bjs Rosana.

    ResponderExcluir
  4. É, Rosana, é como o bode no meio da sala né?
    beijo

    ResponderExcluir
  5. hahaha..poe uma rede na sala, um capin na boca e sinta-se no campo..rsrs

    Besos

    ResponderExcluir